λαιφ γκοουζ ον

Κάπου εκεί μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, τα πρωινά, ακουμπούσα το πόδι σου κάτω από το πάπλωμα, και ακόμα και αν κοιμόσουν το κούναγες λίγο σαν να λες είμαι εδώ. Κι αυτό έφτανε για να πάει όλη η μέρα καλά, μέσα σε δουλειές, πισι, μαγαζιά, σκατά.

Κάτι είχες πει για αγάπη και πάλη, κάπου τα χάσαμε κι αυτά, ανάμεσα σε ψυχαναγκασμούς, καθημερινότητα και σπίτια αλλωνών.

Μια φορά σε σήκωσα που είχες τη μέση σου, ένα βράδυ με έκανες καλά που είχα άγχος για τη δουλειά, ένα πρωί πεθάναμε στο γέλιο εκεί γύρω στις 6, ένα καλοκαίρι καλοκαιριάσαμε.

Είναι κι αυτό το αεράκι που φυσάει τόσο όσο, κουνάει λίγο τη μπλούζα σου, μετακινεί την άμμο λίγο πιο κει, και η ζωή συνεχίζεται. Το πώς μόνο δεν ξέρω.

DSCN4249

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s