είμαστε ζωντανοί ρε

θυμάμαι τη μέρα που άνοιξαν τρύπες στο τσιμέντο και φύτεψαν δέντρα. στην αρχή ήταν κάτι λεπτούτσικοι κορμοί, τώρα είναι ολόκληρα δέντρα. μπορείς το καλοκαίρι να κάτσεις στη σκιά τους. τώρα ξαφνικά φωνάζουν όλοι για ένα γκράφιτι, ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν περάσει ούτε απ’ έξω, μόνο το είδαν σε μια φωτογραφία. αυτοί που δεν είδαν τα δέντρα να μεγαλώνουν, δεν άφησαν ποτέ λουλούδια στην επέτειο του πολυτεχνείου, δεν κοίταξαν ποτέ την ακρόπολη από την πατησίων, δεν κοίταξαν ποτέ από ψηλά το αίθριο του αβέρωφ, δεν κατούρησαν ποτέ στα παρτέρια επειδή οι τουαλέτες ήταν κλειδωμένες, δεν ξάπλωσαν κλαίγοντας στα μάρμαρα της σκάλας, δεν γονάτισαν απ΄τα γέλια μέσα σε μια αφρόντιστη αίθουσα, ούτε σφουγγάρισαν τα νερά ένα βράδυ με καταιγίδα που πλημμύρισε ο τόπος.

όχι δεν υπονοώ ότι όποιος δεν έζησε το πολυτεχνείο δεν μπορεί να έχει άποψη, αυτό που θέλω να πω είναι ότι το πολυτεχνείο είναι κάτι ζωντανό, και σαν κάτι ζωντανό θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται, μεγαλώνει, γερνάει, γεννάει, ξερνάει, εξελίσσεται, δεν είναι ένα αποστειρωμένο μνημέιο με ταμπέλα μην αγγίζετε.

το πολυτεχνείο έχει μαζεμένα πολλά ίχνη ζωής για να θεωρείται ένα απλό μνημείο.

αβερωφ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s