κι ο δρόμος να οδηγεί πάντα στη θάλασσα

Κι άφησε την ψυχή της πάνω σ’ ένα πεύκο, κάπου στο νησιώτικο δρόμο που πήγαινε από το ορεινό χωριό στη θάλασσα, μετά το πανηγύρι, ξυπόλητη, με το μαύρο φόρεμα με τις λεπτές τιράντες, ως πάνω απ’ τα γόνατα, φύσαγε ένα αεράκι, της πήρε την ψυχή και τη στροβίλισε, και πήγε κι έκατσε πάνω σ’ ένα πεύκο, στο πιο ψηλό, να βλέπει μόνο θάλασσα, ουρανό και τους περαστικούς στο δρόμο, ξυπόλητους, με αχτένιστα τα μαλλιά, με κόκκινα τα μάτια απ’ το κρασί και το ξενύχτι, γελαστούς, και γελούσε κι αυτή τόσο δυνατά που το κεφάλι της έγερνε προς τα πίσω, και αυτό που έβλεπαν τα κόκκινα μάτια της ήταν μόνο τα πεύκα κι ο ουρανός, και μετά ο παλιός χωματόδρομος που τώρα είναι άσφαλτος, και η θάλασσα, κι ευχήθηκε να μείνει για πάντα εκεί, ξυπόλητη, με το μαύρο φόρεμα με τις λεπτές τιράντες, με τους φίλους που προχωράνε λίγο πιο μπροστά και γελάνε, κι ευχήθηκε να μείνουν για πάντα εκεί και πάντα να γελάνε, και να βλέπουν μόνο θάλασσα, και ουρανό και δρόμο και τα πεύκα τα ψηλά, κι ο δρόμος να οδηγεί πάντα στη θάλασσα.

100_1399

*χθες το βράδυ οδηγούσα στην άδεια λεωφόρο της πόλης, και μου δημιουργήθηκε μια ακατανίκητη επιθυμία να περπατήσω ξυπόλητη, πώς ζούμε έτσι διάολε μέσα στα τσιμέντα, εμείς για καλοκαίρια είμαστε φτιαγμένοι.

Advertisements

6 thoughts on “κι ο δρόμος να οδηγεί πάντα στη θάλασσα

  1. geokalpataru says:

    Υπομονή..5 μήνες μείνανε.θα τους φάμε στη μάπα και μετά…!!

  2. tokaranti says:

    μετά ζωή μαγική :Ρ

  3. tokaranti says:

    ❤ κοίτα λίγο θάλασσα και για μας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s