Χωρίς λόγια

Χθες βράδυ πήγα στον Πειραιά να πάρω κάποιον που έφτανε με το πλοίο. Άδειο λιμάνι, χωρίς την τρέλα του καλοκαιριού που άλλοι φεύγουν, άλλοι γυρνάνε. κόρνες, βαλίτσες, ταξί κλπ. Πάρκαρα μπροστά απ’ αυτά τα στέγαστρα με τα καθίσματα αεροδρομίου, ευτυχώς δεν είχαν αυτά τα ενοχλητικά χερούλια που δεν σε αφήνουν να ξαπλώσεις. Δεν ήταν ένας, αλλά αυτόν παρατήρησα. Τζιν, πράσινο φούτερ, γυαλιά, τσιγάρο στο χέρι, κράταγε το πακέτο λες και προσπαθούσε από κάπου να πιαστεί, κοιτούσε τους περαστικούς, τα πλοία, ή έψαχνε να καταλάβει πώς έγινε και το σπίτι του πια είναι τέσσερα ενωμένα καθίσματα, απ’ αυτά χωρίς το χερούλι, που μπορείς να πιάσεις τέσσερα και να τα πεις μονό κρεβάτι. Το καθυστερούσε το τσιγάρο σαν να ‘θελε να μείνει έτσι για πάντα όρθιος, μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι κοιτάζοντας τα πλοία. Πριν τον είδα που προσπαθούσε να στρώσει τις κουβέρτες του, μια από κάτω και μια για να σκεπαστεί, όχι καλύτερα την άλλη από κάτω. Μου τέλειωσαν τα έξυπνα λόγια, το μόνο που σκέφτηκα ήταν να αρχίσω το τσιγάρο να του κάνω παρέα. Χωρίς λόγια.

DSCN0783

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s