Area Pedonale

Να ‘χε μεγάφωνα σ’ όλους τους δρόμους λέει να ‘παιζαν ολημερίς την Αρτζεντίνα
[νότα] αυτή η νύχτα μένει – για αύριο ποιος ξέρει [νότα]
Ο κόσμος θα ΄ταν λίγο καλύτερος.
~
Χθες έκατσα μετά τις διακοπές ξανά στην καρέκλα του γραφείου και ασυναίσθητα πήγα να βάλω ζώνη. ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ η καθημερινότητα καραδοκεί. Αύριο λέω να βάλω στην τσάντα μου λίγη άμμο να με κοροιδέψω ότι είναι καλοκαίρι. Μεθαύριο μάλλον θα χρειαστώ και αναπνευστήρα. Καμιά φορά βλέπω στον ύπνο μου ότι είμαι πολύ μεγάλη, και πατάω τις μουντές πολυκατοικίες με τα δάχτυλά μου σαν να είναι κουμπιά σε πληκτρολόγιο.
~
από_κατά_περί_παρά_δια_ανά_ σταση
~
Είναι κάποιες φορές που τρώω κάτι φρίκες και πχ κοιτάω τους γονείς μου ή τους φίλους μου και νιώθω ότι δεν τους ξέρω. Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να υπάρχει στα βάθη του μυαλού τους, τα μυστικά τους. Το παθαίνετε κι εσεις; Τώρα λοιπόν που το γράφω αυτό ακούω παράλληλα τον Οδυσσέα στο ραδιόφωνο και λέει πως αυτό που βλέπεις από τους φίλους, ή τους συγγενείς ή τις σχέσεις σου είναι αυτό που εξέχει από το παγόβουνο. Το τι υπάρχει μέσα στο νερό το ξέρει μόνο του καθενός ο εαυτός.
~
Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ξέχασες τον μεγάλο σου έρωτα, αυτόν ναι, που όποτε έφευγε έσκαγαν δακρυγόνα μέσα στο κεφάλι σου, τι στιγμή κι αυτή. Θα πάω να πιω να γίνω χάλια στην υγειά της.
~
Θέλω να μπω ένα πρωί στο Α2 Βούλα-Ακαδημίας (ένα από τα λίγα εναπομείναντα λεωφορεία που δεν σε υποχρεώνουν να πάρεις το μετρό για να κατέβεις στο κέντρο), και να ξαναβγώ το βράδυ. Να επανορθώσω για όλες τις χαμένες ώρες λεωφορειακής αυτοψυχοθεραπείας από τότε που τελείωσα τη σχολή.
~
Στο φανάρι όπως φεύγω από το σπίτι μου είναι κάθε πρωί ένας παππούς με κόκκινο καπέλο και καρό πουκάμισο που πουλάει χαρτομάντηλα. Κάθεται πάντα από τη μεριά της αντίθετης λωρίδας. Κάθε φορά σκέφτομαι ότι την επόμενη θα σταματήσω και θα πάω με τα πόδια να πάρω χαρτομάντηλα. Δεν το έχω κάνει ακόμα, συνήθως βιάζομαι. Γιατί στο λέω αυτό; Γιατί θα ‘πρεπε μια μέρα να πω δε γαμιέται και η δουλειά και τα γραφεία, να πάρω τον παππού να πάμε στη θάλασσα να τον κεράσω ούζα. Μας έφαγε η βιασύνη και οι υποχρεώσεις.
Όπως παλιά ένα βράδυ του καλοκαιριού στην Πάρο, που περπατούσα και κράταγα ένα παγωτό, και ο παππούς με το ακορντεόν σταμάτησε και μου είπε αυτό θα το παίξω για σένα, και έπεσαν τα παγωτά, και χτύπαγε η καρδιά μου γρήγορα, και έμεινα να κάθομαι να κλαίω κοιτώντας τον παππού.
~
Αυτό το απόγευμα έχει τη μυρωδιά της άνοιξης. Βγαίνεις έξω και σε περικλείει μέσα της. Κι εμείς αντί να κυλιόμαστε αγκαλιασμένοι στα χορτάρια, είμαστε κλεισμένοι σε τσιμεντένια κουτιά.
Θα ‘ρθει μια μέρα θα δεις, που θα ‘ρθεις να με κλέψεις απ’ το γραφείο, θα πάρουμε το πρώτο πλοίο για την Αίγινα. Θα ανεβούμε στο Ναό και θα ξαπλώσουμε πάνω στα χαμομήλια. Όπως λέει κι ο Καρούζος, η καρδιά μας θα καίγεται στης ομορφιάς τη θράκα. Κάποτε θα μου δείξεις πώς θα σταματήσουμε το χρόνο. Ο χρόνος θα είμαστε εμείς. Έτσι δεν θα χρειαστεί να σου πω πως θα ‘μαι για πάντα εδώ και να τρέμω αν είπα την αλήθεια. Δεν θα χρειαστεί το “σου ‘πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς, κι όμως έχω ζήσει”. Θα αιωρούμαστε χέρι χέρι μέσα σε χρυσόσκονη.

166577_1589534372132_2759664_n
~
Θα ‘θελα να πάρω τη γιαγιά μου και όλους μου τους φίλους και να πάμε στο χωριό της στα Άγραφα. Να ανοίξουμε το μουχλιασμένο σπίτι με τα ξύλινα πατώματα και τη σκεπή, να ξαραχνιάσουμε, να βγάλουμε τις καρέκλες έξω στην τσιμεντένια αυλή με την κληματαριά, να μας φυσήξει η δροσιά του βουνού και της ρεματιάς. Από το παλιό μπορντώ ραδιόφωνο θα ακούγεται το “εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί” στο δεύτερο πρόγραμμα, και θα το τραγουδάμε δυνατά και σίγουροι. Πως θα ζήσουμε.
~

Ξέρεις πότε κατάλαβα ότι σε ξεπέρασα; Αύγουστος, στο νησί, βγήκαμε ιδρωμένοι και μεθυσμένοι από εκείνο το μπαρ με τα κόκκινα παράθυρα, σου είπα καληνύχτα και έφυγα προς το σπίτι. Ήρεμη.

 
Αυτό δεν το λες και ποστ, σκόρπιες σκέψεις το λες.

 

Advertisements

4 thoughts on “Area Pedonale

  1. evΖin says:

    Είναι κάτι βράδια αυγούστου, στο νησί, που βγαίνεις ιδρωμένος και μεθυσμένος από εκείνο το μπαρ με τα κόκκινα παράθυρα, κλείνεις τα μάτια και από μέσα σου λες “ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ”. Εκστασιασμένος λες καληνύχτα και τραβάς προς το σπίτι. Ήρεμος. Σαν να αιωρείσαι.

  2. tokaranti says:

    αυτό, ναι.

  3. συνήθως οι σκόρπιες σκέψεις απορρέουν από ξεκάθαρα συναισθήματα.. πολύ ωραίος ο ιστοχώρος σας.

  4. tokaranti says:

    ευχαριστώ πολύ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s