Έξω από το παράθυρο.

Κοιτάω έξω από το παράθυρο, το βουνό απέναντι.
Τα μισά δέντρα είναι μαύρα από την καλοκαιρινή πυρκαγιά, τα άλλα μισά πράσινα.
Ακούω ένα τραγούδι ενός γιουγκοσλαβικού συγκροτήματος,
(το γνωστό μας ederlezi στη γλώσσα των Ρομά, που σε κάποιες γλώσσες λέγεται durdevdan),
που μιλάει για τη γιορτή του Αγ. Γεωργίου, όπου σε κάποιες χώρες των Βαλκανίων,
φαντάζομαι και όχι μόνο,
τη συγκεκριμένη μέρα γιορτάζουν τον ερχομό της άνοιξης.

https://www.youtube.com/watch?v=_XwHk1Tzz9c

Πριν δύο χρόνια είχα βρεθεί σε ένα παραλιακό χωριό της Ιταλίας τη μέρα αυτή.

Στην παραλία είχαν φτιάξει έναν τεράστιο σωρό από κλαδιά και ξύλα και τους έβαλαν φωτιά.

Φύσαγε όμως αέρας και χρειάστηκε να έρθει η πυροσβεστική, για να μην γίνουμε όλοι μαζί παρανάλωμα δίπλα στη θάλασσα. Ειρωνεία ε;

25764_1298390653721_7341198_n

 

Και κάπως έτσι, με ένα τραγούδι, μπερδεύονται στο κεφάλι μου η φωτιά, η άνοιξη, μια φυλή που έχει ερωτευτεί την ελευθερία, και τα δέντρα που προσπαθούν να ξαναγίνουν πράσινα.

Και ξέρεις κάτι;

Θα τα καταφέρουν.

Εκείνο που δεν θα καταφέρει κανείς, είναι να ξαναφέρει στη ζωή το τσιγγανάκι.
Ναι, αυτό που σκοτώθηκε προχθές.

(αυτό γράφτηκε το Γενάρη του ’11, το θυμήθηκα σήμερα λόγω αυτού.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s