σκορπίσαν οι σκέψεις

Όταν περνάω δίπλα από τα πλοία το χειμώνα μοιάζουν με φάλαινες έτοιμες να με καταπιούν και να με ξεράσουν σε κάποιο απόμερο νησί του Αιγαίου. Εκεί όπου η ελευθερία μου είναι ειπωμένη διαφορετικά.
Με γοητεύουν τα βιομηχανικά τοπία, τα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, τα κοντέινερ, οι γερανοί, οι μηχανές που δεν λειτουργούν πια. Ίσως γιατί συντρίβουν το εγώ μου, με την κίνηση και τις ιστορίες που κουβαλάνε πάνω τους και ουδέποτε μου έδωσαν σημασία.
Μικρή στα ταξίδια με το μπαμπά μου για το χωριό είχαμε ένα παιχνίδι, μετράγαμε από μέσα μας τα εκκλησάκια και στο τέλος λέγαμε αποτέλεσμα και συγκρίναμε, και με έβαζε να του λέω τι σημαίνουν τα σήματα των δρόμων. Στην πραγματική ζωή, ούτε το αποτέλεσμα από τους θανάτους που έχουμε βιώσει είναι ίδιο, αλλά ούτε και ποτέ τα στοπ, τα “εδώ στενεύει ο δρόμος”, το “από εδώ περνάνε ζώα”, τα σταμάτα και τα ξεκίνα τα καταλαβαίνω τόσο απλά όσο τα σήματα στην εθνική.
Κοιμάμαι μαζί του και είναι σαν να κουμπώνουν διάφορα μέρη του σώματος, οι αστράγαλοί μου στα γόνατά του, το κεφάλι μου στον ώμο του, η παλάμη του στο στήθος μου. Με αυτά τα κουμπιά που κάνουν κλατς, όχι με εκείνα που περνάνε από μέσα τους οι κλωστές.
(Το κόκκινο είναι πάντα φουστάνι, ποτέ φόρεμα.) 

Image

Advertisements

2 thoughts on “σκορπίσαν οι σκέψεις

  1. Δεν ξέρω γιατί και πως..μα αυτό το κείμενο μου έφτιαξε τη διάθεση. φχαριστώ πολύ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s