Εκεί

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Αν με ψάξεις και δεν με βρίσκεις πουθενά θα ‘μαι εκεί. Εκεί που δεν μ’ ακουμπάει, που δεν με φτάνει τίποτα. Που φουσκώνω τα σωσίβιά μου για τους χειμώνες που έρχονται. Που καίγεται το πρόσωπό μου στον ήλιο για να ‘χω καβάτζα για τις παγωμένες μέρες που μουδιάζει από το κρύο. Που κάνω δώρο στους αχινούς μπαλόνια γεμάτα με όλα τα πρέπει μου. Που τα λόγια κάποιου που μου έσκισε την καρδιά στα δύο πέφτουν στο νερό, γίνονται μπουρμπουλήθρες και δεν φτάνουν στ’ αυτιά μου ποτέ.

Τώρα; Τώρα φουσκώσαμε, φύγαμε. Παίρνουμε ξανά τους δρόμους.

“I was surprised, as always, by how easy the act of leaving was, and how good it felt. The world was suddenly rich with possibility.”
― Jack Kerouac, On the Road

Κάθεται απέναντί μου στο τραπεζάκι του πλοίου, μου χαϊδεύει τα μαλλιά και λέει, ξύπνα, φτάσαμε. Οι εποχές που τον ρωτούσα δέκα φορές το λεπτό, μπαμπά φτάσαμε; πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s