Πλακάκια

Της άρεσε να περπατάει. Έλιωνε μποτάκια και πέδιλα σε δρόμους και πεζοδρόμια.
Και αγαπούσε πολύ αυτή την πόλη, κάθε καλοκαίρι με το που κατέβαινε από το πλοίο στον Πειραιά και μύριζε το καυσαέριο, ένιωθε ότι έφτασε στο σπίτι της.
Από την πρώτη μέρα που πέρασε στη σχολή έκανε κάθε μέρα (με λίγες εξαιρέσεις όταν κοιμόταν σε ξένα σπίτια) για οχτώ χρόνια την ίδια διαδρομή με τα πόδια. Το λεωφορείο την άφηνε στο τέρμα στο Πανεπιστήμιο, κατέβαινε την Ακαδημίας, έφτανε στην Κάνιγγος, έστριβε δεξιά στο μαγαζί με τα οπτικά στη Τζωρτζ, χαιρετούσε τον περιπτερά και τον Αλί με τα φαλάφελ, μετά αριστερά στη Στουρνάρη και έφτανε στην πόρτα της σχολής.
Μέσα στα οχτώ αυτά χρόνια πέρασε μια φάση που ξύπναγε το πρωί και ένιωθε ότι θα της πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, ότι οι πολυκατοικίες θα ενωθούν και θα τη λιώσουν, ότι πρέπει να περάσει το δρόμο τρέχοντας για να μην ανοίξει και την καταπιεί. Η πόλη είχε γίνει σαν τα παιχνίδια χωρίς σύνορα, χωρίς γέλια και σφυρίγματα, και ο μόνος της αντίπαλος ήταν στο μυαλό της.
Η μαμά της της είπε μια μέρα, ή θα βγεις έξω να τρέξεις να πάρεις αέρα να συνέλθεις, ή υπάρχει και η άλλη λύση, η φίλη μου η Μαίρη η ψυχίατρος. Χαμογέλασε από μέσα της, γιατί ήξερε πως η μαμά ποτέ δεν θα την άφηνε να πάει στη Μαίρη, και άρχισε να ψάχνει τρόπους να ξαναγαπήσει την πόλη, μαζί και τα τέρατα που ζούσαν μέσα στο κεφάλι της.
Μια μέρα μετά από λίγο καιρό εκεί που περπατούσε με τα ακουστικά στ’ αυτιά και κοιτούσε το πεζοδρόμιο, στη Τζωρτζ, είδε πάνω σ’ ένα σπασμένο πλακάκι έναν τέλεια σχηματισμένο χαρταετό. Με την ουρά του και με τα όλα του. Εκείνη τη στιγμή σαν κάπως να ηρέμησε, αυτό θα ήταν το δικό της σημάδι στην πόλη αποφάσισε. Ξέρεις, απ’ αυτά που βάζεις και ξέρεις πως ό,τι κι αν γίνει αυτό θα είναι εκεί. Μια σταθερά. Κάθε μέρα περνούσε από κει, κοιτούσε το χαρταετό της και σκεφτόταν πως αν τα κτίρια αποφασίσουν να κολλήσουν μεταξύ τους, ο χαρταετός θα την πάρει μαζί του να πετάξουν ψηλά. Ή πως θα πατήσει πάνω σ’ αυτό το πλακάκι, κι αυτό θα ξεκολλήσει και θα γίνει μαγικό χαλί, να φύγουν μακριά.
Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν οι φίλοι, κάποιοι δεν πήγαν πουθενά, ο Αλί έκλεισε το μαγαζί με τα φαλάφελ, αγάπησε ανθρώπους, χάθηκε με άλλους, έμαθε να πολεμάει τα τέρατα. Ο χαρταετός εκεί.
Μια μέρα βιαζόταν και περπατούσε γρήγορα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κοιτάει φευγαλέα αριστερά, και βλέπει το πεζοδρόμιο περιτριγυρισμένο με μια ασπροκόκκινη κορδέλα. Πλησιάζει και βλέπει κολλημένο ένα χαρτί Α4: “Στις 29 Απριλίου θα ξεκινήσουν εργασίες για την αντικατάσταση του πεζοδρομίου, παρακαλούμε μην παρκάρετε μέχρι το πέρας των εργασιών.”
Έτσι, με ένα χαρτί Α4 καθαρίζουν πάντα.
Το μυαλό της πήρε φωτιά, σκεφτόταν σκεφτόταν τι μπορεί να κάνει για να το αποτρέψει. Ήταν βλέπεις το κομμάτι αυτό του πεζοδρομίου έξω από ένα υπουργείο.
Σκέφτηκε μέχρι και να πάει να τους παρακαλέσει να μην ξηλώσουν το χαρταετό της.
Ρε μαλάκες, ολόκληρο Δεκέμβρη άντεξε, που τρέχαμε σε άσπρα πεζοδρόμια από τα δακρυγόνα και στο τέλος είχε ξηλωθεί όλο το πεζοδρόμιο της Τζωρτζ, και θα πάει έτσι άπατος, επειδή έτυχε να είναι έξω από ένα υπουργείο;
Σκέφτηκε και όλες αυτές τις κλισεδιές που λένε ότι δεν πρέπει να σε κρατάνε πράγματα πίσω και πρέπει να προχωράς μπροστά, κάθισε ώρα πολλή την προηγούμενη μέρα δίπλα στο πλακάκι με το χαρταετό.
Στο τέλος αποφάσισε να στηθεί στις 29 απ’ το πρωί εκεί και να τους ζητήσει το πλακάκι της, να το πάρει σπίτι της.
Θα λέτε τώρα για ένα πλακάκι; Ένα βρώμικο σπασμένο πλακάκι με μαύρες ρωγμές και πατημένες τσίχλες; Για άλλους είναι ένα σωσίβιο, για άλλους ένας άνθρωπος, για άλλους ένα σπίτι, για εκείνη ήταν ένα βρώμικο πλακάκι.
Image
Τελικά αφού πήγαινε επί μια βδομάδα κάθε μέρα να ζητήσει το πλακάκι, κανείς ποτέ δεν εμφανίστηκε δια την αντικατάσταση του πεζοδρομίου, ή για την ακρίβεια, ενός κομματιού του πεζοδρομίου μπροστά από ένα κτίριο υπουργείου. Ο χαρταετός ακόμα είναι εκεί και την περιμένει να πετάξουν ψηλά. Κι εκείνη ακόμα λέει ότι πατάει γερά στη γη.
Advertisements

2 thoughts on “Πλακάκια

  1. evzin says:

    μην σε μέλλει. σε όσα κέντρα αποτοξίνωσης και να πάμε, πάντα θα εμφανίζεται ένα καινούργιο πλακάκι να μας θυμίζει ότι ο εθισμός μας στην πόλη αυτή μας ξεπερνά μακράν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s