Για πόσο;

Ήταν πριν 13 ολόκληρα χρόνια. Πρώτη φορά που βρέθηκα σ’ αυτήν την πόλη,

δεν ήξερα τότε πως χρόνια μετά θα ζούσα στην πιο όμορφη γειτονιά της για έξι ολόκληρους μήνες. 

Image

Κοιτούσα μια βιτρίνα με παπούτσια, δίπλα σε ένα μαγαζί με ξύλινα παιχνίδια,

πίσω από την Piazza Navona.

Και τότε ξεκίνησε.

Ήταν ένας άντρας με καστανά μαλλιά μέχρι τον ώμο, όμορφος,

που καθόταν στο πλακόστρωτο και έπαιζε στην κιθάρα έναν ξένο για μένα σκοπό. 

Image

Και ήταν λες και τα παπούτσια της βιτρίνας μπήκαν σε ζευγάρια πόδια και άρχισαν να χορεύουν,

και ήταν λες και τα παιχνίδια από το διπλανό μαγαζί ζωντάνεψαν,

και ήταν λες και οι περαστικοί για μια στιγμή που δεν ήταν μια στιγμή αλλά πολλές κοκκάλωσαν,

και ήταν σαν να στροβιλίζομαι μέσα σε καπνό από χρυσόσκονη, αστερόσκονη, φεγγαρόσκονη,

και ήταν λες και ο δρόμος με τα παλιά κτίρια γέμισε νότες,

και ήταν λες και τα μάτια μου έγιναν βρύσες που έτρεχαν νερό.

 

Και πριν το καταλάβω, ο άντρας είχε τελειώσει το τραγούδι που έπαιζε, κι εγώ στεκόμουνα μπροστά από ένα μαγαζί με παπούτσια και έκλαιγα.

Ή μήπως γελούσα;

Και τότε κατάλαβα.

Πως καμιά φορά, μια στιγμή κρατάει για πάντα.

Image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s